Netwerken met energie

Voor de grote opgaven van deze tijd is de inzet en creativiteit van velen nodig. Op veel terreinen lopen mensen aan tegen de grenzen van de systemen zoals ze nu functioneren: het voedselsysteem, het milieu, de gezondheidszorg, het migrantenvraagstuk, de democratie. Maar voor wie verandering wil, is het niet meer genoeg om te denken 'Ik weet wat goed voor u is', 'Er moet toch iemand de baas zijn', of 'Wie wint mag het zeggen'. Goede oplossingen zijn het resultaat van interactie tussen hen die van die oplossingen afhankelijk zijn. Maar hoe krijg je dat voor elkaar in een tijd waarin samenwerking niet vanzelfsprekend is, waarin aan elke waarheid getwijfeld wordt, en wanneer voor velen de onderbuik meer sturend lijkt te zijn dan rationele afwegingen? Dit boek is bedoeld als gereedschap. Het biedt concepten en taal voor wie anderen wil mobiliseren om samen aan oplossingen te werken. 'De samenleving maakt een transitie door die minstens zo ingrijpend is als tijdens de Verlichting. Een transitie waarin mensen elkaar en de wereld om hen heen anders gaan zien. Ego-bewustzijn maakt plaats voor eco-bewustzijn, zoals Otto Scharmer het noemt: mensen gaan begrijpen dat zij afhankelijk zijn van elkaar en van het ecosysteem waarin zij leven. Dat gaat niet zonder slag of stoot, maar het is onontkoombaar dat het gebeurt. Dit boek van Eelke Wielinga en Sjoerd Robijn levert een inspirerende bijdrage aan het begrijpen van wat zich in de praktijk ontwikkelt. In de eerste plaats omdat in hun visie op netwerken als levende organismen de energie die mensen erin ervaren heel concreet en wetenschappelijk gefundeerd wordt verklaard. Ten tweede, omdat zij een methodiek hebben ontwikkeld om met die energie te kunnen sturen in de praktijk van alledag. De spanwijdte van het grote verhaal en de concrete uitwerking naar wat je in je eigen omgeving kunt doen maakt dit boek bijzonder; het geeft je energie. Ik vind het een aanrader voor iedereen die zich inzet voor een wereld die zij met een gerust hart aan volgende generaties kunnen doorgeven.' – Herman Wijffels